Punt komma.

Ooit een vergadering gehad waar het woord "maatschappelijk" viel, en niemand er ook maar iets concreets bij kon zeggen? Ik wel. Tig keer. En elke keer erger ik me kapot.

"Duurzaam." "Impact." "Verbinding." Mooie woorden. Staan lekker in een jaarverslag, scoren goed op LinkedIn, klinken indrukwekkend in een missie die toch niemand ooit nog terugleest. Maar vraag één keer door, en het valt muisstil.

Ik noem dit de punt-komma-woorden. Klinkt als een hele zin, is het niet. Er hoort iets áchter te komen. Een punt. Een besluit. Iemand die iets gaat dóén. In plaats daarvan volgt een komma, en dan weer zo'n mooi woord. En zo blijft iedereen maar praten, en verandert er he-le-maal niets.

In consultancyland is dit inmiddels een tic waar bijna niemand zich meer aan lijkt te storen.

Ik snap die verleiding heus wel. Grote woorden voelen veilig. Niemand is tegen "duurzaamheid". Niemand is tegen "verbinding". En dat is precies het probleem: een woord waar niemand tegen kan zijn, verplicht ook niemand tot iets.

Wat ik dan doe: gewoon de punt zetten die er hoort te staan. Niet "we streven naar meer verbinding binnen de organisatie", maar: elke maandag een kwartiertje overleg tussen die twee afdelingen die nu straal langs elkaar heen werken. Niet "we willen duurzamer ondernemen", maar: deze drie processen kosten onnodig bakken geld en tijd, dat repareren we deze maand. Klaar.

Grote woorden kosten niks. Concrete keuzes wel, en daarom worden ze zo lekker vaak vermeden.

Bij Rotterdamse Aanpak zie ik dit patroon overal terug, bij ondernemers en organisaties in Rotterdam en de hele regio, van Schiedam tot Dordrecht en tot ver in West-Brabant. Structuur aanbrengen begint precies hier: bij het hardop maken van dat soort keuzes.

Dus. Volgende keer dat er weer zo'n mooi woord door de vergaderzaal zweeft: vraag door. Wat gaan we nou concreet regelen? Wie doet het? Wanneer is het af?

Zet die punt. Van die komma's hebben we nu wel genoeg gehad.